Zarif Bir Başkaldırı, ama kime?!

"...ama iyiliği de ne yapmaya çalışsalar silemezler."

Ansızın.

Hayatta ansızın olan şeyler.

İçimizde yıllllarca yeşeren derinlikler.

Kendimizi yetiştirmeye çalışırken filizlenen birçok yön, hem kendimize hem çevremize fayda sağlayan yanlarımızı var etmek.

Adım,

Nihayet adım atmak.

Başkaldırıyı bile zarifçe yapabilmek, bunu yapabilmek istiyorum. Ancak muhakkak başkaldırmak istiyorum.

Kime? Kendime, dünyaya, düzene, bazen sadece komşuma, bazen sevgilime, bazen okuldaki bir öğrencinin öğretmenine, bazen bir yöneticiye, bazen babama, fakat tüm sonuçlarda kendime...

Çok şey söyleyerek sözcüklerimi küçültmek de istemiyorum. Öylece durduğu yerde de rahat etmiyorum.

Bu yazı biraz yazmak için yazılmışlığın tedirginliğini taşıyor üstünde.

Sadece belki şöyle söyleyebilirim, bir şeyleri kendinizde buluyorsanız, veya belki de bulmuyor fakat arıyorsanız, başınızı kaldırmak istiyorsanız, bazen de hiç istemeden içinizde hissediyorsanız,

Buralarda bir şeyler var, titreşiyor.

Hiçbir şey olmuş değil.

Ama olmakta...

Haydi bakalım...